achtbaan van emoties

Het is nu drie dagen na ons voorstel en wat een roes en emoties. Het weekend veel bezoek gehad en we zijn echt ontroerd hoe iedereen met ons meeleeft dat is echt niet in woorden uit te drukken. Zaterochten op pad geweest om de familie in te lichten en daarna de vrienden ingelicht en daarna stond de telefoon niet meer stil en de aanloop was gewelding. Zaterdag ging echt als een roes voorbij en volgens mij drong het toen nog niet echt door dat we een zoon hebben. Zateravond heb ik wiranda nog gewoon gewerkt, maar zondag kwamen dan toch de "kraamtranen" ik kon niet meer op houden met huilen wat een emoties je bent er vier jaar mee bezig geweest en dan is het ineens zover toen begon het pas tot me door te dringen. We waren beide erg moe en zaten er emotioneel flink doorheen. Het lukte mij ook niet om te werken zondag gelukkig heb ik heel lieve collega's en kon ik met een gerust hart weer naar huis gaan. Zondag was er dan toch ineens het besef dat we vader en moeder zijn. En die kleine Javier heeft er nog geen weet van hoe het hier allemaal op zijn kop staat. Vandaag weer wat rust en ja toen kwam de nesteldrang, de hele bovenverdieping uitgemest om straks Javier zijn spulletjes neer te zetten. En vanavond heeeeel erg verwend door heit en mem, samen met mem naar de zweedse giant geweest en goed ingeslagen. Javier komt straks in een gespreid bedje en heeft al prachtig speelgoed met dank aan pake en beppe Bruin. Ook zijn we het weekend al erg verwend veel kaarten, bloemen, kleertjes en al een heuse fiets van ome Jan willem en tante Marijke SUPER!!! Nu maar weer afwachten wanneer we naar ons mannetje kunnen en ik kan je vertellen we willen liever vandaag dan morgen heen.