Wachten op ons wondertje uit bolivia

Hier de procedure even in het kort.

Begin augustus 2007 hebben wij een aanvraag gedaan bij stichting adoptievoorzieningen voor het aanvragen van een bka nummer (=buitenlands kind ter adoptie).
Het Bka nummer bepaalt de volgorde van behandeling van de aanvraag.

Op 17 augustus 2007 kregen wij een brief van de stichting adoptievoorzieningen met hierin ons bka nummer dus het treintje kon gaan rollen.

Na de inschrijving was het weer een hele tijd rustig.
In juni 2008 zijn we naar een extra informatie bijeenkomst geweest in eindhoven, hier werd in het kort de hele procedure besproken, deze bijeenkomst was voor ons niet verplicht maar wel erg leerzaam.


Ook kregen we in juni 2008 een rekening voor de verplichte via cursus, we zijn nog nooit zo blij met een rekening geweest en hebben hem dus ook gauw betaald in de hoop gauw te kunnen beginnen met de cursus.
Jaja jullie lezen het goed een cursus wil je graag een kindje moet je ook nog in de school banken...haha.

Om te adopteren is het gunstiger om getrouwd te zijn dus hebben we dat ook nog maar even tussendoor gedaan op 3 oktober 2008, voor ons was trouwen nooit zo'n noodzaak maar het was een geweldige dag die we nooit hadden willen missen.

En na de huwlijksreis was het eindelijk zo ver eind oktober 2008 moesten we dan toch op cursus, we waren ingedeeld in zwolle.
We zagen er beide erg tegen op om hier heen te gaan maar al snel was het ijs gebroken en hebben we hier uiteindelijk heel veel van geleerd, er ook nog een fijne groep vrienden aan over gehouden.
Het doel van de cursus is om te kijken of adoptie echt iets voor jou, door middel van het geven van veel informatie en met elkaar in discussie gaan, ook blijkt het dat ouders beter zijn voorbereid op de veranderingen binnen het gezin.
Na zes keer waren we er nog meer van overtuigd dat dit de juiste weg is voor ons.
In januari 2009 hebben we de via cursus dan ook met een goed gevoel afgerond.

Daarna geeft stichting adoptie voorzieningen onze gegevens door aan de raad van de kinderbescherming en nemen zij het over.

Op 16 februari 2009 kregen we bericht van de raad dat ze onze gegevens hadden gekregen en dat er binnen kort contact met ons zou worden opgenomen door een raadsmedewerker voor het maken van een afspraak voor de gesprekken met de kinderbescherming jaja ook hier moet je nog eens bewijzen dat je een goede ouder bent.
Ook zaten er papieren bij voor een medische verklaring deze gauw in laten invullen door een afhangkelijke arts en direct opgestuurd naar de raad.

En op 5 maart 2009 hadden wij dan ons eerste gesprek met een raadsmedewerker, hij kwam bij ons thuis.
Later volgenden er nog twee pittige gesprekken op het kantoor van de raad in leeuwarden.
Maar in het laatste gesprek mochten we ons rapport inlezen en we kregen gelukkig een positief advies van de raadswerker.

En nu was het wachten waarneer we de officiele brief kregen met daarin het bericht dat we officieel mogen adopteren.....dit word een beginseltoestemming genoemd en is vier jaar geldig

EN EINDELIJK WAS HET ZOVEROP 27 APRIL 2009 LAG DE BT IN DE BRIEVENBUS DUS EEN KLEIN FEESTJE WANT HET WORD NU TOCH WEL ECHT.

Ook moesten we in de gesprekken met de raad beslissen uit welk land we willen adopteren en naar welke vergunninghouder we ons dossier gingen laten sturen.

We hebben hier heel veel over gepiekerd en lang over gesproken vonden dit persoonlijk één van de moeilijkste keuzes.
Maar we hebben uiteindelijk gekozen voor BOLIVIA en als vergunninghouder DE NAS.

In juni 2009 kregen we bericht van de nas dat ze ons dossier hadden gekregen en een rekening voor het inschrijfgeld, en een inschrijffomulier die we in moesten vullen, deze gauw ingevuld en weer opgestuurd.

En op 10 juli hebben we ons intake gesprek bij de nas in oudewater dus dat volgt de utdate